Montecucco 2026:
de allereerste Ernest Wijnreis
17 wijnliefhebbers, 6 dagen, 6 wijnhuizen,
ontelbare lachmomenten en herinneringen voor het leven.
Dag 1 –
Aankomen en meteen ondergedompeld worden in de Toscaanse sfeer
Na maanden voorbereiding, maar vooral heel veel ongeduldig aftellen, was het eindelijk zover. Op zondag 14 juni vertrokken we met een groep van 17 enthousiaste wijnliefhebbers richting Toscane voor de allereerste wijnreis georganiseerd door Ernest Wijnboutique by Roy samen met De Wijnzolder.
Op de Grote Markt van Kortrijk verzamelden we om samen richting Charleroi te vertrekken. In de luchthaven stonden Paul, Tine en Kees ons al op te wachten en kon het avontuur eindelijk beginnen.
Na een vlucht van iets meer dan een uur kwamen we aan in Pisa. Meteen voelden we de Toscaanse warmte en begon het vakantiegevoel helemaal binnen te komen.
Onze eerste rit was meteen ook de langste van de hele week. Twee uur rijden richting Cinigiano, meer bepaald naar Tenuta Pianirossi. Het wijndomein met boutique hotel dat onze thuisbasis zou worden voor de komende zes dagen.
En eerlijk? Iedereen was meteen verkocht.
De prachtige heuvels van Montecucco, de rust en de eindeloze wijngaarden zorgden onmiddellijk voor dat typische Toscaanse gevoel waar we allemaal op gehoopt hadden.
Tenuta Pianirossi:
ons thuis voor de week
Na een kleine opfrissing was het tijd voor onze eerste kennismaking met het domein.
Catharina, dochter en mede-eigenares van Tenuta Pianirossi, nam ons mee door de wijngaarden en vertelde vol enthousiasme het verhaal van hun domein. Gelukkig moesten we daarvoor niet ver wandelen, want werkelijk overal waar je keek zag je wijnranken. Vanuit elke slaapkamer had je een prachtig uitzicht en nog een leuk detail: onder verschillende kamers bevindt zich gewoon hun wijnkelder.
Het werd meteen duidelijk dat dit geen gewoon hotel was, maar een plek waar wijn, gastronomie en gastvrijheid centraal staan.
Daarna mochten we aan tafel voor onze eerste degustatie.
We begonnen met hun Vermentino, gevolgd door hun Rosé en Rosso. Ondertussen kwamen de eerste gerechtjes op tafel.
Al snel beseften we dat dit nog maar het voorgerecht was.
Daarna volgde nog een hoofdgerecht, een dessert en koffie.
Verhongeren gingen we deze week dus absoluut niet doen. 😄
Maar misschien nog belangrijker: we leerden elkaar kennen.
Er werd veel gelachen, veel verteld en al snel voelde het alsof we al veel langer samen op reis waren.
Dat is trouwens iets wat de hele week zou blijven terugkomen.
Na het eten en nog wat gezellig napraten trok iedereen rustig richting kamer.
Gelukkig moesten we de volgende ochtend nog niet al te vroeg opstaan.
👉 Meer info: https://www.tenutapianirossi.com/
Dag 2 –
Wijn, flamingo’s en een eerste vast ritme
Vanaf de tweede dag begonnen we al een klein ritme te vinden.
Het ontbijt werd vanaf 8u30 geserveerd, maar veel mensen waren al veel vroeger wakker.
Sommigen maakten een wandeling, anderen gingen lopen, maar de meeste mensen kon je al vanaf 7u30 terugvinden aan het infinity pool.
Een paar lengtes zwemmen om de spieren los te maken en vooral om voldoende honger te krijgen.
Want dat was absoluut nodig.
Elke ochtend stond er een uitgebreid ontbijtbuffet klaar met croissants, toast, kaas, hesp, ontbijtgranen en allerlei typische Toscaanse zoete taarten.
Genoeg keuze voor iedereen dus.
Na een stevig ontbijt vertrokken we richting Poggio Stenti.
Poggio Stenti: De korte keten op zijn mooist
Mocht de familie Pieri ooit een tijdje vastzitten op hun domein, dan hoeven ze zich absoluut geen zorgen te maken.
De korte keten is hier namelijk wel héél kort.
Het familiedomein ligt in het zuiden van Toscane, niet ver van Montalcino en aan de voet van de Monte Amiata.
Vader Carlo Pieri kweekt zijn eigen dieren, teelt zelf hun voeding en maakt traditionele Toscaanse vleeswaren zoals ammazzafegato, verschillende soorten salami en hun bekende Prosciutto di Carlo.
Dochter Eleonora zorgt dan weer voor de wijnproductie.
Het leuke aan dit domein is dat werkelijk alles met elkaar verbonden is. Van de dieren tot de wijngaarden en zelfs hun eigen saffraanproductie.
Na de rondleiding mochten we aanschuiven voor een uitgebreide lunch en uiteraard ook voor een degustatie.
We proefden hun Vermentino, een rosé op basis van 100% Sangiovese, Rosso Montecucco, Montecucco DOCG en hun Riserva.
En als extra verrassing mochten we ook kennismaken met hun eigen saffraan.
Wat ons vooral opviel? Hoe trots Eleonora sprak over haar domein. Dat maakte het bezoek nog leuker.
👉 Meer info: https://www.poggiostenti.com/en/
Diaccia Botrona en Castiglione della Pescaia
Na al dat lekkers was het tijd voor een beetje beweging.
We trokken naar Diaccia Botrona, het lokale natuurgebied. Onze gids stond ons al op te wachten en geloof me: hij hield van babbelen. Misschien zelfs nog meer dan ikzelf, en dat wil al iets zeggen. 😄
Tijdens de wandeling kregen we heel wat uitleg over de geschiedenis van het gebied en hoe dit natuurgebied ontstaan is.
Bij het laatste uitkijkpunt gingen we op zoek naar flamingo’s.
Spijtig genoeg kregen we maar één babyflamingo te zien.
Maar dat is nu eenmaal de natuur. Je weet nooit wat er zal opduiken.
Daarna trokken we naar Castiglione della Pescaia.
Iedereen kreeg anderhalf uur vrije tijd.
Sommigen gingen helemaal naar de top van het stadje om van het uitzicht te genieten, anderen kozen voor een terrasje aan het strand.
Na de wandeling ben ik uiteindelijk ook richting strand getrokken om wat afkoeling te zoeken.
En daarna? Ondertussen een vertrouwd ritueel.
Terug naar het domein.
Infinity pool, Aperitief, Diner.
En vooral heel veel gezelligheid.
Wat ons toen al begon op te vallen, was dat er geen groepjes ontstonden.
Iedereen babbelde met iedereen.
En dat maakte deze reis misschien nog wel mooier dan alle wijn die we geproefd hebben.
Dag 3 –
De toekomstige generatie wijnmakers, kunst en een vast ritme dat ondertussen traditie werd
Ondertussen begon iedereen zijn eigen ritme te vinden. Ochtendzwemmen, ontbijten, op uitstap vertrekken, veel proeven, veel lachen en tegen het einde van de namiddag automatisch terug richting infinity pool trekken.
We moesten niet meer nadenken over het programma, alles liep vanzelf.
Na onze ochtendzwem en een stevig ontbijt vertrokken we richting Assolati.
Assolati:
een jong familiedomein met heel veel passie
Bij Assolati werden we ontvangen door Valerie en Luca. Meteen viel op dat dit een jong en dynamisch wijnhuis is waar familie centraal staat.
Maar eerlijk? Iemand anders stal toch de show.
Nog geen drie jaar oud en nu al helemaal thuis tussen de wijnranken. Hun zoontje stapte enthousiast mee richting de wijngaarden en at ondertussen vrolijk druiven alsof hij nooit iets anders gedaan had.
Rijp of niet rijp, hij proefde gewoon alles. De krampjes neemt hij er waarschijnlijk met plezier bij, want als toekomstige wijnmaker moet je al vroeg beginnen. 😄
Tijdens de rondleiding kregen we meer uitleg over hun manier van werken. Naast wijn houden ze ook koeien en proberen ze zoveel mogelijk zelf te produceren.
Ook dit was opnieuw zo’n domein waar je voelt dat het geen fabriek is, maar een familieproject waar heel veel liefde en werk in kruipt.
Daarna was het tijd voor de lunch en uiteraard ook voor de degustatie.
We proefden hun Vermentino Maremma Toscana DOC, de Afrodite Rosé Maremma Toscana DOC, Montecucco Rosso DOC, Montecucco Sangiovese DOCG en hun Riserva DOCG.
Ondertussen genoten we van antipasti en een heerlijke pasta met eigen ragù.
Ook leuk om te weten: op Assolati kan je eveneens logeren. En als Valerie ons één ding vertelde, dan was het wel dat wijnmaken niet elk jaar even gemakkelijk is. 2024 bleek een moeilijk jaar te zijn, waardoor er waarschijnlijk rechtstreeks van 2023 naar 2025 zal overgegaan worden.
Maar geen paniek, er staat gelukkig nog heel wat moois van 2023 klaar.
👉 Meer info: https://www.assolati.it/
Il Giardino di Daniel Spoerri: een leuke afwisseling tussen alle wijnbezoeken
Na verschillende wijnhuizen was Il Giardino di Daniel Spoerri een leuke afwisseling.
Dit enorme beeldenpark combineert natuur, wandelen en kunst op een unieke manier.
Verspreid over de heuvels ontdekten we tientallen kunstwerken van Daniel Spoerri zelf en van andere kunstenaars.
Eerlijk? Het park is zo groot dat je onmogelijk alles kan zien.
Gelukkig had Paul vooraf al een klein lijstje gemaakt met de kunstwerken die we zeker moesten bekijken.
Na een stevige wandeling in de warmte was een fris drankje meer dan welkom vooraleer we terugkeerden naar het domein.
En dan… rarara… wat gebeurde er toen we terug op het domein aankwamen?
Inderdaad.
Een deel van de groep liep rechtstreeks naar het zwembad, terwijl anderen even verkoeling gingen zoeken op hun kamer.
Ondertussen begon ons dagelijkse ritueel helemaal vast te liggen.
17u30: zwemmen. 19u: aperitief, 20u: diner.
Slapen??? Dat bleef nog altijd een klein vraagteken. 😄
Dag 4 –
Brunello, Pienza en heel veel ijsjes
Woensdag was iets anders dan de andere dagen.
De wekker moest iets vroeger afgaan, want vandaag moesten we al om 9 uur vertrekken.
Dat betekende iets minder zwemmen en iets vroeger ontbijten. Kleine opofferingen die we er met plezier bij namen.
Vandaag stond Montalcino op het programma. De bekendere en duurdere buur van Montecucco.
Normaal zouden we een ander wijnhuis bezoeken, maar door omstandigheden had Paul een alternatief gevonden: Patrizia Cencioni.
En achteraf bekeken was dat een heel leuke verrassing.
Patrizia Cencioni: drie vrouwen die Montalcino doen schitteren
Patrizia Cencioni is een familiaal wijnhuis dat vandaag gerund wordt door moeder Patrizia en haar twee dochters.
Samen beheren ze ongeveer acht hectare wijngaarden en combineren ze traditie met een moderne aanpak.
Hier draait alles rond Sangiovese, de druif die van Montalcino één van de bekendste wijnregio’s ter wereld heeft gemaakt.
Tijdens de degustatie proefden we onder andere hun Rosato IGT, een frisse wijn die perfect past op een zonnig terras of bij lichte gerechten.
De rode wijnen waren dan weer voller, krachtiger en helemaal wat je van een Brunello verwacht.
Daarnaast maakten we ook kennis met hun Solarianne IGT, een iets speelsere wijn die niet volledig uit Sangiovese bestaat.
Wat opviel, was hoe mooi de drie vrouwen samenwerken. Het familiale karakter voelde je hier opnieuw heel sterk.
Pienza: één van de mooiste dorpjes van Toscane
Na de degustatie reden we richting Pienza.
Maar eerst: lunch.
Want het was ondertussen alweer véél te lang geleden dat we nog iets gegeten hadden. 😄
We gingen eten op Terrazza della Val d’Orcia. Een restaurant met een uitzicht dat je eigenlijk niet kan beschrijven.
Dat is zo’n plek waar je gewoon even stil wordt.
Na de lunch bezochten we Palazzo Piccolomini, waar we een rondleiding kregen en ontdekten dat er vroeger zelfs banden waren met Vlaanderen via de handel in textiel en tapijten.
Daarna kreeg iedereen wat vrije tijd.
Sommigen bezochten nog de kathedraal en de tombes.
Ikzelf heb mijn eigen degustatie gedaan, namelijk op zoek gaan naar het beste ijsje van Pienza. En geloof me, dat was zeker niet het laatste ijsje van de week.
Tijdens het wandelen door de straatjes kwam er nog een andere geur ons tegemoet: Pecorino.
De lokale schapenkaas die je werkelijk overal tegenkomt.
Natuurlijk konden we het niet laten om enkele stukken mee te nemen voor ’s avonds bij de wijn.
Terug op het domein genoten we opnieuw van ons ondertussen vertrouwde ritueel.
Zwembad, aperitief en diner.
Elke avond had bovendien een eigen thema. Een vegetarische avond, een visavond, een barbecue…
En het strafste van allemaal? Vanaf maandag was hun chef ziek geworden en opgenomen in het ziekenhuis.
Catharina en de ontbijtchef namen daarom ook het avondeten op zich.
En eerlijk: ze hebben dat fantastisch gedaan.
Daardoor kregen we misschien zelfs nog meer de authentieke Italiaanse keuken voorgeschoteld.
Dag 5 –
Sprookjes, één van de mooiste dorpjes van Italië en beseffen dat de week bijna voorbij is
Donderdag voelde alweer een beetje anders aan. Niet omdat we iets speciaals gingen doen, maar vooral omdat we beseften dat de week al snel voorbijging.
Gelukkig mochten we opnieuw genieten van een ochtendzwem, want vandaag moesten we pas om 10 uur vertrekken.
Ondertussen waren er al vaste ochtendrituelen ontstaan. Sommigen gingen zwemmen, anderen maakten een wandeling en iedereen begon stilaan zijn favoriete plaatsje op het domein te vinden.
Na het ontbijt vertrokken we richting Basile.
Basile: wijn, toekomstplannen en een sprookjesachtig verhaal
Basile is een biologisch wijndomein dat geleid wordt door Giovan Battista Basile, die ook voorzitter is van de Montecucco-appellatie.
Vanaf het eerste moment merkten we dat hij enorm gepassioneerd was over zijn streek en de toekomst ervan.
Tijdens de rondleiding vertelde hij hoe ze momenteel bezig zijn met de verdere ontwikkeling van Montecucco. Nieuwe vergunningen werden aangevraagd om de regio verder te laten groeien en zich tegelijkertijd voor te bereiden op de klimaatverandering.
Maar naast de wijn kregen we ook een heel bijzonder verhaal te horen.
De meesten onder ons kennen de sprookjes van de gebroeders Grimm of Hans Christian Andersen. Maar wist je dat veel van die verhalen oorspronkelijk geschreven werden door Giovan Battista Basile, een Italiaanse schrijver uit de zeventiende eeuw?
En jawel, de huidige wijnmaker blijkt een verre afstammeling te zijn van diezelfde Basile.
Dat verhaal zie je vandaag ook terug op zijn exclusieve wijnetiketten. Op de achttiende verjaardag van één van zijn topwijnen laat hij telkens een jonge kunstenaar een etiket ontwerpen dat verwijst naar één van die sprookjes. Er bestaan telkens slechts een twintigtal flessen van.
Dat maakt ze niet alleen bijzonder om te drinken, maar ook echte verzamelobjecten.
Ook de wijnen zelf mochten er uiteraard zijn. Net zoals bij de andere domeinen voelden we hier opnieuw hoe trots men is op de streek en hoeveel passie er in elke fles kruipt.
👉 Meer info: https://basilessa.it/?lang=en
Santa Fiora: een verborgen parel waar je gerust mag verdwalen
Normaal gezien stond Bagni San Filippo ook nog op het programma, maar door de warmte hebben we ons schema een beetje aangepast.
En eerlijk? Dat bleek een heel goede beslissing.
We reden rechtstreeks naar Santa Fiora.
En zodra we er aankwamen, begrepen we waarom Paul dit één van de mooiste dorpjes van Italië noemt.
Stel je een dorpje voor op een heuvel, met kleine kasseistraatjes, doodlopende steegjes, fonteintjes, kapelletjes en overal kleine verrassingen om te ontdekken.
Het was eigenlijk één groot doolhof.
Maar wel eentje waar je heel graag in verdwaalt.
Tijdens het wandelen zeiden we zelfs tegen elkaar dat dit een perfecte locatie zou zijn voor een aflevering van De Mol of een groot paintballspel met vrienden.
Het was een dorpje dat rust uitstraalde, maar tegelijk ook enorm gezellig aanvoelde.
En natuurlijk konden we het niet laten om nog een ijsje te gaan eten om wat af te koelen. Ondertussen was dat eigenlijk ook al een traditie geworden.
Laatste avond
Toen we terugkeerden naar het hotel, viel plots het besef binnen.
Dit was onze laatste avond samen.
Toch gingen we gewoon verder met onze ondertussen goed ingeburgerde traditie.
Voor wie wilde nog een beetje zwemmen, liefst met een glaasje wijn aan het infinity pool en genieten van het uitzicht.
Daarna snel opfrissen voor het aperitief en ons laatste diner.
En wat voor één.
De avond stond volledig in het teken van vis.
Mosselen in tomatensaus, scampi’s met tomaat als voorgerecht en pasta vongole als hoofdgerecht.
Eerlijk? Slechter kan een laatste avond er niet uitzien. 😄
Tijdens het diner werd ook nog even tijd gemaakt om onze twee chauffeurs, Paul en Johnny, te bedanken.
Koen had zelfs een speciaal gedicht gemaakt en zorgde daarmee voor een mooi en grappig moment.
Maar ook Paul nam even het woord. Eigenlijk vertelde hij iets waar we allemaal wel eens over hadden nagedacht.
Een reis organiseren is één ding, maar de groep zelf kan je nooit plannen. Hoe zullen ze met elkaar omgaan? Gaat het klikken? Gaan mensen elkaar vinden? Dat waren vragen die vooraf toch ergens meespeelden.
Maar achteraf bekeken was dat nergens voor nodig geweest.
Het was gewoon een fantastische groep. En dat gaf ons meteen ook veel vertrouwen voor de toekomst.
Maar daarover straks meer. Eerst nog één laatste dag.
Dag 6 –
Mozzarella, een laatste degustatie en met een klein beetje tegenzin terug naar huis
En plots was hij daar: de laatste dag.
Na een week op dezelfde locatie verbleven te hebben, moesten de valiezen opnieuw dicht.
En eigenlijk was dat voor iedereen een groot pluspunt van de reis geweest.
Geen koffers die elke dag opnieuw moesten ingepakt worden, geen verhuis van hotel naar hotel, maar gewoon één vaste plek die echt als thuis begon aan te voelen.
Na een stevig ontbijt namen we afscheid van Catharina en vertrokken we richting Grosseto.
Een buffelboerderij waar duurzaamheid centraal staat
Onze eerste stop was een buffelboerderij.
Hier werd mozzarella, ricotta en verschillende andere kazen gemaakt op basis van buffelmelk.
Maar wat vooral opviel, was hoe duurzaam ze hier werken.
Ze kweken hun eigen voeder, produceren hun eigen energie met zonnepanelen en hebben zelfs een eigen installatie om afval om te zetten in energie.
Tijdens de hele week viel trouwens op hoe sterk ze in deze regio inzetten op hernieuwbare energie.
Bijna elk domein lag vol zonnepanelen en verschillende landbouwers leverden zelfs energie terug aan het net.
Na de rondleiding mochten we natuurlijk ook proeven.
En geloof ons: verse mozzarella in Italië smaakt toch nog altijd net iets anders.
Terre di Grancia: een kleine verrassing als mooie afsluiter
Na de kaasmakerij stond nog één laatste wijnhuis op het programma.
Terre di Grancia in Grosseto.
Het is een klein project dat verbonden is aan een restaurant en waar jaarlijks slechts ongeveer 500 flessen geproduceerd worden. De meeste wijn blijft trouwens gewoon in het restaurant zelf. We hadden zelfs het geluk dat ze speciaal voor onze groep geopend hebben.
Maar eerst moest er nog iets gevierd worden: de verjaardag van één van onze medereizigers.
Daarna proefden we hun twee witte wijnen en één rode wijn.
Een kleine, gezellige en rustige afsluiter van een prachtige week.
Normaal gezien stond er nog een wandeling door Grosseto op het programma. Maar met temperaturen die richting 37 graden gingen, vonden we dat toch iets minder aantrekkelijk.
Een terrasje in de schaduw klonk plots veel beter.
En eerlijk? Dat was het ook.
Terug naar huis
Maar dan kwam 15u30. Het uur waar niemand echt op zat te wachten.
We stapten opnieuw in de busjes voor de rit van twee uur richting Pisa. Met iets minder enthousiasme dan een paar dagen geleden, maar wel met een rugzak vol herinneringen.
En alsof Toscane ons nog niet genoeg verwend had, kregen we er nog twee uur vertraging bovenop door het slechte weer in België.
Meer tijd om na te praten dus. 😄
Wat we vooral meenemen van deze eerste wijnreis
Deze week bracht mensen van verschillende leeftijden, achtergronden en streken samen rond één gemeenschappelijke passie: genieten.
Genieten van wijn, gastronomie, cultuur en vooral van elkaars gezelschap.
Wat begon als een eerste samenwerking tussen De Wijnzolder en Ernest Wijnboutique by Roy, groeide uit tot een fantastische week waar nog lang over nagepraat zal worden.
En het mooiste van allemaal?
Dat dit nog maar het begin is.
De volgende bestemming houden we voorlopig nog even geheim 🤫, maar achter de schermen zijn de voorbereidingen al volop bezig.
Tot dan willen we graag nog iedereen bedanken die van deze eerste wijnreis zo’n succes heeft gemaakt.
De 2 Ingrids, Johnny, Frieda, Patrick, Paul, Kees, Tine, Annemie, Koen, Marc, Kathleen, Cédric, Geert, Karel en Klaas.
Bedankt voor de gezelligheid, de lachmomenten, de verhalen en de fantastische sfeer.
